Varan­legar undan­þágur eru mögu­leiki

Greinin er birt sem skoðun. Styrkleiki hennar felst í því að höfundur er nafngreindur og hæfni hans er skýrt tilgreind: hann starfaði sem ráðuneytisstjóri í heimastjórn Álandseyja á þeim tíma sem viðræður áttu sér stað, og þar með er hann sjálfur frumheimild. Dæmið um Álandsbókunina (Ålandsprotokollet) er sannreynanlegt, enda er hún hluti af sáttmálum ESB og aðgengileg opinberlega. Höfundur útskýrir vel hvernig undanþágurnar virkuðu í reynd, sérstaklega tollfrjálsu lausnina og landbúnaðarstyrkina. Það sem vantar er þó umtalsvert. Greinin er skrifuð sem hliðstæðurök við íslenskar aðstæður, en höfundur reynir aldrei að bregðast við augljósum gagnrökum: Álandseyjar eru lítill hluti af stóru aðildarríki, ekki sjálfstætt ríki sem semur á eigin forsendum. Samanburðurinn við Ísland er því ekki sjálfgefinn og rökstuðningurinn yrði sterkari ef höfundur hefði tekist á við þennan mismun. Fullyrðingin í lokaorðum um að flestir Finnar séu ánægðir með ESB-aðild er óstudd viðhorfsmæling og hefði þurft heimild. Samt sem áður, sem skoðanagrein metin á eigin forsendum, er þetta vel skipulagt framlag frá hæfum höfundi sem bætir efnislega við umræðuna.