Er byggða­stefna á Ís­landi?

Gagnsæi höfundar er fyrirmyndaratriði: hann tilgreinir bæði sveitarstjórnarstöðu sína í Múlaþingi, stjórnarsetu í SSA og sæti á framboðslista, sem gefur lesandanum fullt tækifæri til að meta hagsmunastöðuna. Þetta er grundvallaratriði í skoðanagrein og er vel gert. Efnislega styðst greinin við nokkur sannreynanleg gögn: tölur um íbúahlutfall milli Hvítánna (75% árið 2000, 80% árið 2025), 650 milljóna fjárveitingu og tilvísanir í nafngreind erlend verkefni eins og „Vision 2035" í Kúveit og „Project Ireland" á Írlandi. Norska skattakerfið er lýst nógu nákvæmlega til að sannreyna megi, og japönsku styrkirnir eru tilgreindir í jen. Veikleikarnir eru þó nokkrir. Fullyrðingin um að 650 milljónum sé varið í byggðamál er sett fram án þess að vísa í fjárlög eða tiltekið ár, og samanburður við „samgöngusáttmála höfuðborgarinnar" er reistur á engum tölum; þar hefði einfaldur samanburður upphæða styrkt rökstuðninginn verulega. Erlendu dæmin eru valin svo öll styðja sömu niðurstöðu, án nokkurrar umfjöllunar um hvort þau hafi borið árangur eða hvaða gagnrýni þau hafa fengið. Í tilviki Kúveits er vandasamt að bera saman olíuríkt einveldisríki við Ísland án fyrirvara. Rökstuðningurinn hefði orðið sannfærandi ef höfundur hefði nefnt mótbárur, til dæmis þá röksemd að þjónusta sé hagkvæmari í þéttbýli eða að fólk flytji eftir eigin vali. Sem skoðanagrein frambjóðanda er þetta þó ásættanleg pólitísk röksemdafærsla, þótt rökfræðin sé stundum einsleit.