Lognmollan yfir hlutabréfamarkaðnum
Leiðari Viðskiptablaðsins byggir á bréfi Jóns Finnbogasonar, framkvæmdastjóra Stefnis, til sjóðsfélaga og tengir það við samrunasamning Gildis og Festu. Röksemdafærslan er skýr og heimildir nafngreindar, en greinin gengur ekki sjálf í mótrökin við eigin tillögu um tvöfalda hlutaflokka.
Greinin er birt sem leiðari, og það er ritstjórnarleg ákvörðun sem setur röksemdirnar undir merki blaðsins sjálfs.
Athyglisverðasta veilan er innri spenna sem höfundur lætur ósvarað. Fyrst er kallað eftir þroskaðri fjárfestamenningu, góðum stjórnarháttum og fyrirsjáanleika til að laða að erlenda fjárfesta. Nokkrum málsgreinum síðar er lausnin sögð vera skráning Landsbankans þar sem ríkið héldi meirihluta atkvæða með 30% eignarhlut. Hlutabréf án atkvæðisréttar eru einmitt það sem alþjóðlegir langtímafjárfestar gagnrýna oftast í stjórnarháttum, og þau eru venjulega verðlögð með afslætti. Þessu er ekki andmælt, ekki einu sinni nefnt.
Heimildirnar sjálfar standa betur. Jón er nafngreindur, bréfið til sjóðsfélaga er rekjanlegt, samrunasamningur Gildis og Festu og eignastærðin um 1.600 milljarðar eru sannreynanleg, og norsku dæmin eru raunveruleg. Á móti stendur fullyrðingin um að „fátt hefur verið gert“ til að vekja áhuga erlendra fjárfesta, sem er sett fram án nokkurs rökstuðnings, og hvergi er tölulega sýnt hversu stór hlutur lífeyrissjóðanna í Kauphöllinni raunverulega er. Sú tala hefði styrkt kjarnaröksemdina mest.
Heiðarlegt er þó af greininni að viðurkenna gildi stærðarhagkvæmni í stað þess að afskrifa hana.
