Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar: Hver ver Ísland þegar hagsmunirnir fara ekki saman? – Fimm öryggisstoðir Íslands
Skoðanagrein sem byggir á viðtali RÚV við danska öryggisfræðinginn Rasmus Gjedssø Bertelsen og þróar þaðan tillögu um fimm öryggisstoðir Íslands. Röksemdafærslan er skipulega uppbyggð og höfundur forðast að stilla upp gervivalkostum. Greinin sniðgengur hins vegar það viðbúnaðarkerfi sem þegar er til og fer frjálslega með eina staðreynd.
Greinin er birt sem lesendagrein, og innan þeirrar umgjörðar er hún vel byggð: skýr rammi, nafngreind kveikja í viðtali RÚV við Bertelsen, og sannreynanlegar viðmiðanir eins og varnarsamningurinn frá 1951, aðild að NATO, GIUK-hliðið og EES-samstarfið. Hrunið 2008 er notað markvisst til að sýna að hernaðarvarnir og efnahagslegt bakland eru ekki sami hluturinn.
Alvarlegasta vanþekkingin er sú sem höfundur lætur ósagða: Ísland hefur þjóðaröryggisráð, þjóðaröryggisstefnu og áhættumatsvinnu hjá almannavörnum. Greinin kallar eftir heildstæðri áhættugreiningu eins og engin slík umgjörð sé til. Höfundur hefði styrkt málflutning sinn margfalt með því að taka á því sem þegar er gert og sýna hvar það bregst, í stað þess að biðja um eitthvað sem að hluta er þegar til.
Einn punktur er beinlínis vafasamur. „Þjóðin hefur ákveðið að halda ekki áfram aðildarviðræðum við ESB“ er sett fram sem afgreitt mál, en engin þjóðaratkvæðagreiðsla fór fram um það. Þarna er stjórnvaldsákvörðun klædd í búning þjóðarviljans, og það í málsgrein sem ber talsverða rökfræðilega þyngd.
Samanburðurinn við stjórnun fyrirtækja er líka aldrei reyndur á móti sjálfum sér: ríki geta ekki gjaldþrota farið, og eggjakörfurökin eiga sér takmörk í öryggismálum.
