Amma og afi, plís ekki kjósa gegn okkur
Skoðanagrein sem hvetur eldri kjósendur til að segja nei í þjóðaratkvæðagreiðslu um ESB-viðræður, byggð á persónulegri frásögn og einni tölulegri heimild úr þjóðarpúlsi Gallup. Röksemdafærslan hvílir á tvíhyggju milli sjálfstæðis og Brussel og nafnlausum „öflum“ sem aldrei eru tilgreind. Ein sannreynanleg tala, en veikur málflutningur að öðru leyti.
Greinin er birt undir skoðanamerki og verður því metin á forsendum röksemdafærslu, ekki heimildajafnvægis. Þar er eitt sem höfundur gerir rétt: hann styður lykilfullyrðingu sína um afstöðu ungs fólks með nafngreindri, dagsettri könnun, þjóðarpúlsi Gallup, í stað þess að láta „flest ungt fólk sem ég þekki“ duga. Lesandi getur flett tölunni upp. Það er meira en margir skoðanahöfundar leggja á sig.
Að öðru leyti er röksemdafærslan brothætt. Kjarnafullyrðingin, að aðild þýði að „engin kynslóð sem á eftir kemur“ fái nokkru sinni að ráða eigin málum, er óvenju sterk staðhæfing sem hvergi er rökstudd og hvergi mætt með þeim augljósu andmælum að aðildarríki haldi þingum sínum, kosningum og fulltrúum í stofnunum sambandsins. Þá er atkvæðagreiðslan um viðræður, ekki inngöngu, en greinin meðhöndlar já-atkvæði sem endanlegt framsal. Sú samsláttur er ekki smáatriði heldur forsenda alls textans.
Veikast er þó tal um „öfl“ sem „hamast“ og reki „herferð“ gegn ungu fólki. Enginn er nefndur, engin ummæli tilfærð, ekkert dæmi gefið. Höfundur ásakar ónefnda aðila um að leggja sér orð í munn en gerir sjálfur nákvæmlega það sama gagnvart heilli kynslóð ömmu og afa. Fullyrðingin um að Ísland hafi orðið velmegunarsamfélag eingöngu vegna innlendra ákvarðana lítur jafnframt framhjá utanríkisviðskiptum og EES, sem er efnisatriði í þessari tilteknu umræðu.
Niðurstaða: tilfinningaþrungin kosningahvatning með einni sannreynanlegri tölu og einni ósannreynanlegri heildarmynd. Læsileg, en lesandi sem byggir afstöðu sína á henni einni fær skakka mynd af því hvað er í raun kosið um.
