Fengu rangar upplýsingar um mengunarvarnir Hvals

Meginstyrkur fréttarinnar er sá að hún byggir á beinu viðtali við Þorstein Narfason, framkvæmdastjóra Heilbrigðiseftirlits Vesturlands, sem er aðalheimild málsins og getur talað af yfirsýn um eftirlitsferilinn. Tilvitnunum er vel dreift og þær styðja frásögnina. Jafnframt er vísað til bréflegra andmæla Kristjáns Loftssonar, forstjóra Hvals hf., þótt efni þeirra sé ekki rakið nánar, sem er veikleiki: lesandinn fær ekki að vita hvað Hvalur sjálfur segir um málið umfram það að hann hafi nýtt andmælarétt sinn. Þar vantar raunverulegt jafnvægi. Hafverndarsamtök Pauls Watson eru nefnd en engin bein heimild þaðan er vitnuð; staðhæfing þeirra um hvalfitu er aðeins endursögð. Framsetningin er þó tiltölulega hlutlæg; blaðamaðurinn leggur ekki dóm á hvort mengun hafi átt sér stað heldur vísar réttilega til þess að niðurstöður greiningar eigi eftir að berast. Einn smávægilegur hnökri: Hvalur er nefndur bæði sem „hf." og „ehf." í greininni, sem skapar óvissu um rétta félagaformið. Á heildina litið er þetta ásættanleg fréttamennska um eftirlitsmál í vinnslu, en hún hefði notið góðs af því að röddin frá Hval hf. fengi rúm og að staðan varðandi starfsleyfið væri sett í skýrara samhengi.