Um hvað er hægt að semja?

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur tilgreinir sig sem lögfræðing, bæjarfulltrúa og oddvita Samfylkingar, sem er til fyrirmyndar í gagnsæi. Sem pólitísk rökstuðningsgrein er hún vel uppbyggð: höfundur fer skipulega yfir þrjú lykilmál, viðurkennir eigin fyrirvara um landbúnaðinn og endurtekur heiðarlega að niðurstaða samningaviðræðna sé óviss. Þetta eykur trúverðugleika röksemdafærslunnar. Á hinn bóginn eru ýmsar fullyrðingar settar fram sem „óumdeildar staðreyndir" án þess að vísa í tilteknar heimildir. Til dæmis er staðhæft að verðbólga og vextir muni lækka við ESB-aðild, og að þetta sé óumdeilt meðal hagfræðinga, en engin gögn eða rannsóknir eru tilgreind. Höfundur segir jafnframt að Ísland yrði stærsta fiskveiðiþjóð ESB „síðast þegar ég gáði" án nánari tilvísunar. Þetta veikir rökstuðninginn þótt greinin sé skoðun, því meginkraftur hennar byggist einmitt á því að rökin séu „staðreyndir" fremur en mat. Framsetning á andstöðunni er einnig frekar afvopnandi; nei-sinnum er gefið lítið rými og andmæli Ásdísar Kristjánsdóttur eru afgreidd með persónulegum hliðarskoti. Sem skoðanagrein er þetta samt sæmileg vinna, en rökin hefðu orðið sterkari með tilvísunum í rannsóknir eða opinber gögn.