Aðsend grein: Þorgerður Katrín segir ekki satt í viðtölum

Byrjum á fyrirsögninni, því þar liggur meinið: að segja að utanríkisráðherra „segi ekki satt“ er alvarleg ásökun sem kallar á rökstuðning í textanum. Sá rökstuðningur er hvergi. Greinin endurtekur eina tilvitnun, „70% af okkar útflutningi fara til Evrópusambandsins“, og vísar svo á skýrslu Rannsóknarmiðstöðvar um samfélags- og efnahagsmál með þeim orðum að hún innihaldi ítarlega greiningu. Lesandinn fær ekki að vita hverjar réttu tölurnar séu, hvaða mælikvarða skýrslan notar (vöruútflutningur, þjónusta, EES eða ESB), hvaðan gögnin koma né hvort hlutfallið breytist eftir aðferð. Þar liggur kjarni málsins, því hlutföll í útflutningstölum ráðast alfarið af skilgreiningum, og einmitt þess vegna þarf greinin að sýna forsendurnar í stað þess að vísa á þær. Heimildakeðjan er líka einhliða. Skýrslan er nafngreind, sem er kostur og gerir efnið sannreynanlegt í grunninn, en hún er hagsmuna- og hugmyndafræðilega staðsett stofnun og greinin nefnir það ekki. Ráðherra er ekki gefinn kostur á að svara, þótt hún sé sökuð um ósannindi undir eigin nafni, og ritstjórnin bætir ekkert samhengi við aðsenda textann. Jafnvel á forsendum skoðanaskrifa er þetta of lítið: fullyrðing, tilvísun og punktur. Vitnisburður sem staðfestir sjálfan sig með því að benda á annað skjal er ekki röksemd, og hér hefði nægt að draga tvær eða þrjár tölur úr skýrslunni til að lesandinn gæti myndað sér sjálfstæða skoðun.