Lög­reglan aug­lýsir eftir vilja lög­gjafans

Greinin er birt sem skoðun og þarf því ekki að uppfylla kröfur um jafnvægi milli sjónarmiða. Hún stendur og fellur á gæðum röksemda og sannreynanleika fullyrðinga. Á þeim forsendum er hún sterk: höfundur vísar í ákæruskjöl með dagsetningum, frumvarp dómsmálaráðuneytisins, fjölmiðlaviðtal aðstoðarlögreglustjóra frá 10. júlí, ummæli fjármálaráðherra, áfrýjunarleyfi Landsréttar og þingmálaskrá Alþingis. Flest þetta er sannreynanlegt af lesandanum sjálfum. Kaldhæðnin og orðaleikurinn (James Bond, þvottastöðin, árgangur vínsins) gera textann skemmtilegan en stundum á kostnað nákvæmni; til dæmis er fullyrðingin um að rannsóknin hafi hafist fimm árum fyrir meint brot frekar hneykslunarleg framsetning á því sem líklega er eldra málsnúmer, og höfundur útskýrir ekki hvort tilefnið sé annað. Einnig er fullyrðingin um fimmtíu milljarða markað sett fram án heimildar. Sterkasta rökin snúa að innri mótsögnum embættisins: ef aðstoðarlögreglustjóri leggur til lagabreytingu á háttsemi sem eigið embætti hefur þegar ákært, þá er logískur vandi til staðar og höfundur beitir þeim vel. Veikleikinn er hins vegar sá sem fylgir öllum greinum þar sem aðili í dómsmáli er höfundur: lesandinn fær eina hlið málsins og engar upplýsingar um forsendur ákæruvaldsins. Vísir ber ábyrgð á því val, en tekur enga afstöðu til þess með leiðsögn eða ritstjórnarnótu. Greinin er hugvitsamleg og sannreynanleg að mestu, en lesandinn þarf að hafa í huga að þetta er málflutningur ákærða.