Orðið á götunni: Veifiskatar og vindhanar vaða uppi í Miðflokki og Sjálfstæðisflokki

Greinin birtist undir dálknum „Orðið á götunni" sem er skoðanavettvangur, og ber að meta hana sem slíka. Röksemdafærslan er einföld: stjórnmálamenn sem breyta um skoðun í stórmálum séu veifiskatar. Tilvitnunin í grein Ara Edwalds á visir.is frá gamlársdag 2008 er áþreifanleg og sannreynanleg; það er styrkur. Á sama hátt eru dæmin um Sigmund Davíð, Guðrúnu Hafsteinsdóttur og Bjarna Benediktsson öll sótt í opinberar yfirlýsingar og þekktar staðreyndir úr íslenskri stjórnmálasögu, sem gefur lesandanum tækifæri til að meta rökin sjálfur. Veikleikinn felst hins vegar í einsleitum rökstuðningi: greinin gerir enga tilraun til að viðurkenna að skoðunarbreytingar geti verið lögmætar, til dæmis í ljósi breyttra aðstæðna eftir hrun. Engin andmæli eru reifuð, ekki einu sinni til málamynda. Slíkt rýrir álitsgreinina sem hugverkið; sterkari pistill hefði tekist á við þá mótbáru og hafnað henni af rökum fremur en að hunsa hana. Tónninn er stundum á mörkum smánunar, sérstaklega líkingin við Drakúla, sem gefur textanum meira bloggtón en ritstjórnarlegan þunga. Engu að síður uppfyllir greinin grundvallarkröfur skoðanaskrifa: hún er nafngreind í dæmum, vísar í sannreynanlegar heimildir og gerir lesandanum ljóst að um skoðun er að ræða.