Flug­fé­lög og styrkur stéttar­fé­laga, traust og tryggð

Greinin er birt sem skoðanagrein, og höfundur er nafngreindur sem flugstjóri og flugkennari, sem gefur lesandanum strax vísbendingu um sjónarhornið. Á forsendum skoðanagreinar er rökstuðningurinn víða skýr: söguleg dæmi frá Ryanair (2017–2018) og fall PLAY og WOW eru nafngreind og í grundvallaratriðum sannreynanleg. Tilvísun í CAE og spá um 300.000 stöðugilda skort á heimsvísu er eina tölulega heimild greinarinnar og styrkir trúverðugleikann að einhverju leyti. Þar á móti hefur höfundur augljósa hagsmuni sem fulltrúi þeirrar stéttar sem nýtur góðs af kjarasamningum FÍA, og sú staðreynd er aldrei viðurkennd beint í textanum. Orðalag eins og „lukkuriddarar" og „100% öruggt" er meira agitatíó en rökstuðningur, og greinin sleppir nær alfarið þeim sjónarmiðum sem hún gagnrýnir: engum fjármálasérfræðingi eða rekstrarhagfræðingi er haldið á móti, aðeins strámannsútgáfa af afstöðu þeirra. Samanburðurinn við Ryanair er tiltölulega vel undirbyggður en áþekkar fullyrðingar um Bláfugl og PLAY eru studdar eigin reynslu höfundar án staðfestra heimilda. Persónulega frásögnin af Condor-flugi til Tenerife er lýsandi en hún er sönnun á skoðun, ekki á almennu gildi. Heildarniðurstaðan er að greinin er ágæt málsvörn, en sem skoðanatexti skorti hana viðurkenningu á eigin hagsmunaárekstri og einhverja viðleitni til að takast á við sterkustu mótrökin, ekki aðeins veikustu útgáfuna af þeim.