Margrét um Silfrið: „Látið eins og allt sé í himnalagi í heiminum svo lengi sem við lokum bara á umheiminn“

Greinin er í raun vettvangur fyrir sjónarmið eins einstaklings, Margrétar Tryggvadóttur, án þess að nokkur þeirra sem hún gagnrýnir fái tækifæri til svara. Guðrún Hafsteinsdóttir er nafngreind og henni kennt um tiltekna hegðun í þættinum, en enginn viðbragðsréttur er veittur. Þetta er verulegur brestur í jafnvægi fréttarinnar og dregur verulega úr trúverðugleika hans sem ritstjórnarefnis frekar en skoðanaefnis. Framsetningin er einsleit: Margrét fær bæði að greina þáttinn, gera upp við formenn og draga ályktanir um heimsmynd og öryggismál, allt án gagnrýninna spurninga eða mótvægis frá blaðamanni. Engin tilraun er gerð til að staðfesta lýsingu Margrétar á því sem sagt var í þættinum, til dæmis með beinum tilvísunum í efni Silfursins. Greinin virkar fremur sem óritstýrt viðtal þar sem einni rödd er gefið rými til að móta alla umræðuna. Ef ætlunin var fréttaflutningur hefði þurft að hafa samband við Guðrúnu Hafsteinsdóttur eða aðra aðila sem gagnrýndir eru; ef ætlunin var skoðanagrein hefði átt að merkja efnið sem slíkt.