Stefán hélt í 13 ár að hann mætti ekki gefa blóð: „Kannski eru fleiri þarna úti í sömu stöðu

Blóðbankinn kemur við sögu í nær hverri efnisgrein en er aldrei spurður. Fréttin er endursögn á færslu Stefáns Pálssonar á Facebook, og allt sem lesandinn fær að vita um breyttar reglur berst í gegnum marga milliliði: ónefndur læknir sagði Stefáni, Stefán skrifaði á Facebook og miðillinn segir lesendum frá.

Þetta skiptir máli vegna þess að efnið á raunverulegt erindi við almenning. Spurning Stefáns, hvort fleiri fyrrverandi blóðgjafar séu ranglega útilokaðir, er einmitt sú spurning sem blaðamaður hefði átt að taka upp og svara. Eitt símtal í Blóðbankann hefði getað skýrt hvenær reglunum var breytt, hvaða lyf eiga í hlut, hvort einhver skilyrði gilda og hvort bankinn hyggist hafa samband við þá sem merktir voru „má aldrei koma aftur“. Ekkert af þessu er reynt.

Að öðru leyti er framsetningin sanngjörn; færslan er rétt eftir höfð og gamansemin er greinilega Stefáns sjálfs. Miðillinn bætir þó engu við nema fyrirsögn. Þegar færsla á samfélagsmiðli er birt sem frétt án staðfestingar er það miðlun, ekki fréttamennska, og lesandinn veit að lestri loknum ekkert meira um reglurnar en það sem stóð á Facebook.