Kannast ekki við umsáturseinelti og segist sjálf hafa verið áreitt
Greinin segir frá fyrsta degi aðalmeðferðar í Héraðsdómi Reykjaness þar sem Íris Helga Jónatansdóttir er ákærð fyrir umsáturseinelti í hátt í sjötíu ákæruliðum. Hún neitaði flestum sökum, játaði sum atvik sem hvatvísi eða grín og sakaði fyrrverandi sambýlismann um áreitni gegn sér og dóttur sinni.
Nafnið „Ólafur“ birtist óvænt í lokakafla greinarinnar, án nokkurrar kynningar, í tengslum við ásakanir ákærðu um áreitni. Annars staðar er maðurinn nafnlaus. Þetta er ekki smávægilegt: lesandinn veit ekki hvort um sama mann er að ræða, og hálfnafngreindur brotaþoli er tengdur við ásökun um óviðeigandi framkomu gagnvart tólf ára barni. Slíkt kallar á skýra ritstjórnarlega ákvörðun, ekki tilviljun í texta.
Að öðru leyti er dómsfréttin unnin af eðlilegri varfærni. Fréttamaður var í dómsal, frásögnin er bundin við skýrslutöku dagsins og orð ákærðu eru rakin til hennar með beinum tilvitnunum. Ákæran er rétt kynnt sem ásakanir, ekki staðreyndir.
Veikleikinn felst í hlutföllunum. Gagnásakanir ákærðu eru endursagðar ítarlega en lítið kemur fram um sönnunargögn ákæruvaldsins, til dæmis hvað liggur fyrir um samfélagsmiðlareikningana. Þar sem brotaþolar bera vitni síðar hefði ein setning um það jafnað myndina sem lesandinn fær af málinu.
