Vaxtaákvörðunin hafi ekki verið rædd
Vísir byggir fréttina á staðhæfingu Harðar Ægissonar í hlaðvarpsþætti um að utanríkisráðherra hafi sést á hádegisverðarfundi með seðlabankastjóra skömmu fyrir vaxtaákvörðun. Fréttastofan leitaði svara hjá aðstoðarmanni ráðherrans og fékk þau, sem lyftir efninu upp úr hreinni endurvinnslu. Seðlabankinn sjálfur er hins vegar hvergi spurður og vangaveltur um hvatir ráðherrans fá mikið rými.
Það sem greinin gerir rétt er skýrt: upphaflega staðhæfingin er sótt í hlaðvarp, en fréttastofan sat ekki við það. Hún sendi fyrirspurn og fékk nafngreint svar frá Ingileifu Friðriksdóttur, aðstoðarmanni ráðherrans, sem staðfestir að fundur hafi átt sér stað en segir vaxtaákvörðun ekki hafa verið til umræðu. Millifyrirsögnin og fyrirsögnin eru í viðtengingarhætti, tímasetning vaxtaákvörðunarinnar er tilgreind, og lesandanum er meira að segja bent á hvar í þættinum umfjöllunin liggur, mínúta 45 til 49. Það er sannreynanleiki í verki.
Gallinn er sá að annar fundarmaðurinn er aldrei spurður. Seðlabankinn og Ásgeir Jónsson eru miðpunktur ásökunarinnar um að sjálfstæði bankans kunni að hafa verið undir, en engin viðbrögð eru sótt þangað. Þar við bætist að Hörður byggir sjálfur á annarra manna sögn, „ég frétti af því“, og fréttastofan gerir enga tilraun til að staðfesta hvenær fundurinn var eða hversu nálægt vaxtaákvörðunarfundinum hann fór fram. Fullyrðing aðstoðarmannsins um að forverar ráðherrans hafi fundað eins með seðlabankastjóra er látin standa ósnert; einn tíu mínútna eftirgrennslan hjá Seðlabankanum eða utanríkisráðuneytinu um venjubundin samskipti þessara embætta hefði skorið úr um kjarna málsins.
Framsetningin er formlega hlutlaus, allar aðfinnslur eru eignaðar Herði með nafni. Samt fá vangaveltur hans um tortryggni ráðherrans í garð bankans og um ESB-kosninguna drjúgt rými án nokkurs mótvægis, og lesandinn getur hæglega gengið frá greininni með sterkari niðurstöðu en gögnin bera. Þetta er hæfileg, en þunn dagsvinna: heimildarkeðjan er gagnsæ, önnur hliðin fékk að svara, en sú hlið sem sakirnar snerta mest var aldrei spurð.
