Þurfti hjálp við að anda og lítið var um svör

Greinin tilheyrir sögutegund lífsreynslu og viðtals, ekki rannsóknarblaðamennsku, og verður metin sem slík. Innan þess ramma virkar hún ágætlega: rödd móðurinnar er skýr, tilvitnun í hennar eigin orð er nægjanleg, og frásögnin er skiljanleg. Styrkleiki greinarinnar er að hún nefnir IGG-mælingu og lýsir meðferðarferlinu á Barnaspítalanum, sem gefur lesandanum eitthvað áþreifanlegt til að skilja sjúkdóminn. Veikleikar greinarinnar eru þó tvenns konar. Í fyrsta lagi er engin sjálfstæð heimild notuð til að setja sögu Guðrúnar í samhengi; hvorki er rætt við sérfræðing um ónæmisbrest hjá börnum né vísað í opinber gögn um tíðni slíkra greininga. Slíkt hefði styrkt söguna og gefið lesandanum betri skilning á hversu sjaldgæft eða algengt þetta ástand er. Í öðru lagi felst í framsetningunni óbein gagnrýni á heilbrigðiskerfið, þar sem gefið er til kynna að læknar hafi ekki brugðist rétt við, en enginn fagaðili fær tækifæri til svara. Þess er ekki krafist í persónulegu viðtali, en hefði lyft greininni og breytt henni úr einfalda frásögn í einhvers konar blöndu af mannlífsefni og fréttaflutningi. Sem hrein persónusaga er þetta vel sögð frásögn, en sem ritstjórnarefni skorar hún nokkuð lágt á dýpt og fjölbreytni heimilda.