Þorsteinn Pálsson skrifar: Ábyrg samvinna í loftslagsmálum er val

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Þorsteinn Pálsson setur fram skýra röksemdafærslu: loftslagsógnin krefst samvinnu, Bandaríkin hafi snúist gegn þeirri samvinnu, og Ísland standi betur að vígi innan Evrópusambandsins en utan þess. Rökin eru innbyrðis samkvæm og höfundur dregur skýra línu frá alþjóðlegum aðstæðum til íslensku þjóðaratkvæðagreiðslunnar. Tilvísun í grein Rósu Bjarkar Brynjólfsdóttur er ágætt upphaf og sýnir að höfundur tengist pólitískri umræðu. Fullyrðingin um að ungt fólk í VG hafi hafið formlegt utanríkispólitískt samstarf við ungt fólk í Miðflokknum er aftur á móti ekki studd frekari heimildum innan greinarinnar; lesandinn hefði haft gagn af að vita hvar þessar upplýsingar koma frá. Sama á við um tilvísun í „tillögur Samtaka iðnaðarins" um orkusölu, sem nefndar eru án nánari tilvísunar í skjöl eða fréttir. Sem skoðanagrein er þetta vel upp sett og rökföst, þótt höfundur gæti hafa styrkt mál sitt með því að binda fleiri fullyrðingar við sannreynanlegar heimildir. Niðurstaðan, að ESB-aðild sé besta tryggingin í loftslagsmálum, er augljóslega pólitísk afstaða en hún er sett fram á heiðarlegan hátt sem slík.