Frumvarp til laga um gjaldtöku á ferðamenn
Fyrrverandi oddviti Bláskógabyggðar gagnrýnir frumvarp atvinnumálaráðherra um gjaldtöku á ferðamenn við Geysi, Gullfoss og Þingvelli. Hún rekur sögu uppbyggingar á hverjum stað og heldur því fram að landeigendur og rekstraraðilar hafi borið kostnaðinn en ríkið ætli nú að hirða tekjurnar.
Skoðanagrein, og styrkur hennar liggur í staðarþekkingu: höfundur nefnir friðlýsingu Gullfoss 1979, opnun Sigríðarstofu 19. júní 1994 og 34% hlutdeild ríkisjarðarinnar Laugar í hlunnindum Geysissvæðisins. Slík atriði má fletta upp. Hún greinir líka sjálf frá eigin aðkomu að deilunni um Geysi árið 2010, og það er heiðarlegt.
Upphafsfullyrðingin stenst hins vegar ekki eigin texta. Því er haldið fram að stjórnvöld hafi „ekkert lagt til“ staðanna, en nokkrum línum neðar reisti ríkið gestastofu við Gullfoss. Salernin og bílastæðin á Þingvöllum byggðu starfsmenn þjóðgarðs í eigu ríkisins. Rökin hefðu staðið sterkar ef höfundur hefði sagt „lítið“ í stað „ekkert“.
Stærsta eyðan er frumvarpið sjálft. Lesandinn fær hvorki að vita fjárhæð gjaldsins, hvert tekjurnar eiga að renna né hvort gjaldið nær til einkalands. Höfundur fullyrðir að ríkið ætli að afla tekna af uppbyggingu landeigenda en sýnir ekki hvernig frumvarpið geri það. Rökum ráðherra er heldur ekki svarað, aðeins vísað til orðanna um að „þjóðin eigi“ staðina. Þá er þess ekki getið að rekstraraðilar hafa haft tekjur af sömu ferðamönnum.