Krist­rún skýrði loksins hvað verður kosið um

Greinin er birt sem skoðun og ber að meta á þeim forsendum. Rökstuðningurinn er vel skipulagður og heiðarlegur; höfundur leynir ekki afstöðu sinni og greinir skýrt á milli þess sem hann telur staðreynd og þess sem er túlkun. Sterkasta hliðin er sú að hann vísar beint í tilvitnun forsætisráðherra úr hlaðvarpsviðtalinu, sem lesendur geta sjálfir sannreynt, og nýtir hana til að byggja upp kjarnarök sín um eðli þjóðaratkvæðagreiðslunnar. Veikleikarnir eru minniháttar en þó nefnanlegir: fullyrðingin um „veruleg fjárútlát" og „mikið pólitískt fjármagn" vegna aðildarviðræðna er ekki studd neinum tilvísunum eða gögnum, þótt hún sé sannfærandi á yfirborðinu. Einnig eru „rauð strik" forsætisráðherra nefnd án þess að þau séu tilgreind nánar, sem er vissulega háð því hvað fram kom í viðtalinu, en dregur úr upplýsingagildi greinarinnar. Sem skoðanagrein stenst þetta vel: rökin eru samkvæm sjálfum sér, tónninn er kurteis gagnvart andstæðum sjónarmiðum og höfundur viðurkennir rétt forsætisráðherra til sinnar afstöðu. Greinin hallar hugmyndafræðilega í átt að fullveldisvarnarsjónarmiðum og efasemdum um ESB-aðild.