Frumkvöðull snýst gegn eigin hugmyndum
Sigurjón Þórðarson, þingmaður Flokks fólksins, ver umbætur Ingu Sæland mennta- og barnamálaráðherra í skólamálum og gagnrýnir Hjálmar Boga Hafliðason fyrir að snúast gegn hugmyndum sem hann hafi sjálfur talað fyrir. Hann kennir Framsóknarflokki og Sjálfstæðisflokki um slaka stöðu menntakerfisins eftir áratuga stjórn ráðuneytisins.
„Mig minnir“ og „gott ef ekki“: á þessum orðum hvílir sú lýsing á skoðunum Hjálmars Boga sem öll greinin byggir á. Vísir birtir hana sem skoðanagrein, svo hún er metin á rökum. Þar er vandinn. Höfundur endursegir hvorki greinar andstæðingsins né vísar til þeirra, heldur treystir á óljóst minni og afgreiðir síðan gagnrýnina sem „alger aukaatriði“. Lesandinn fær aldrei að sjá hvað Hjálmar Bogi sagði í raun.
Sjálf mótsögnin er áberandi. Höfundur fordæmir „persónulegar svívirðingar“ í garð ráðherrans en kallar skrif andstæðingsins „beiskjublandin“, „skítkast“ og „niðurrifsstarfsemi“. Það grefur undan kröfunni um málefnalega umræðu.
Tölur eru misvel undirbyggðar. Ráðuneytisár flokkanna og 60 prósenta kostnaðarhlutur ríkisins eru sannreynanleg úr opinberum gögnum, en fullyrðingin um að hátt í helmingur nemenda skorti grunnhæfni í lesskilningi er sett fram án þess að nefna mælingu. Fullyrt er að skólar sem tóku upp talnakerfi hafi gert það „við mikla ánægju“, en ekkert styður það. Þá er ábyrgð á lestrarvanda lögð alfarið á ráðuneytið, þótt sveitarfélög reki grunnskólana. Greinin snýst frekar um vörn fyrir samflokksráðherra en rökræðu.
