Að segja satt frá og gera það strax!
Álfheiður Ingadóttir, fyrrverandi ráðherra og stjórnarmaður í Landsvirkjun, gagnrýnir fjármálaráðherra og stjórnarformann Landsvirkjunar fyrir að hafa ekki sagt satt frá ástæðum þess að Hörður Arnarson hætti sem forstjóri. Hún telur stjórnina hafa farið út fyrir valdmörk sín samkvæmt lögum með því að funda án forstjórans og varpar fram spurningum um hvað hafi verið rætt á þeim fundum.
„Forstjóri skal eiga sæti á stjórnarfundum.“ Þessi orðrétta tilvitnun í 6. grein laga um Landsvirkjun er burðarás skoðanagreinarinnar og gefur henni fast land undir fótum. Röksemdin um valdmörk stjórnar og forstjóra er því sannreynanleg og hvílir ekki á tilfinningu einni. Við bætist reynsla höfundar af fjórtán ára setu í stjórninni, sem hún lýsir skilmerkilega til samanburðar við núverandi fundahald.
Veikleikinn birtist í spurningakaflanum. Hvort ráðherra hafi óskað eftir hærri arðgreiðslu eða hvort rætt hafi verið um sölu á hluta fyrirtækisins er sett fram án nokkurs stuðnings, en uppröðun spurninganna gefur sterklega í skyn að svo hafi verið. Slíkt er ýjun, ekki rökstuðningur. Sama á við um að ráðherra og stjórnarformaður „væni hann um lygar“, sem engin tilvitnun styður, og um ráðuneytið sem „að sögn“ á að hafa hafnað fundum með forstjóra.
Höfundur getur þess að hún sé fyrrverandi ráðherra og þingmaður en nefnir ekki flokkstengsl sín, sem skipta máli þegar hún hæðist að pólitískri skipan „faglegra“ stjórnarmanna. Endurteknar ásakanir um hroka veikja annars traustan málflutning.
