„Ég hafna þeirri fullyrðingu alfarið“
Vísir tekur viðtal við formann SÁÁ þar sem hún svarar gagnrýni fráfarandi fagstjóra á Vík og hafnar því að hafa logið að starfsmönnum. Fréttin er svargrein í ritstjórnarlegri röð um ólgu innan samtakanna, byggð á beinum tilvitnunum í einn nafngreindan heimildarmann.
Rétturinn til að svara er kjarninn hér, og hann er vel nýttur. Blaðamaður leggur ásökun Þóru Björk Ingólfsdóttur beint fyrir formanninn, fær afdráttarlaust svar og bókar það líka þegar hún vill ekki fara nánar í málið. Allir aðilar eru nafngreindir, engin ónefnd heimild er notuð og tilvitnanir eru langar nóg til að lesandinn sjái afstöðuna í heild.
Það sem á vantar er sannreyning. Ágreiningurinn snýst um afmarkað atriði: hvort formaðurinn hafi vitað af uppsögn framkvæmdastjóra lækninga. Þarna hefði mátt gera meira en að skiptast á fullyrðingum. Valgerður Rúnarsdóttir er ekki spurð, Ragnheiður Hulda Friðriksdóttir ekki heldur, og fréttin nefnir ekki hvort leitað hafi verið til þeirra. Starfslokasamningurinn er lýstur eftir orðum formannsins eingöngu.
Fyrirsögnin er tilvitnun í annan málsaðilann, en samhengið er skýrt í fyrstu málsgrein og fréttin selur ekki afstöðu formannsins sem staðfesta niðurstöðu. Framsetningin er hlutlaus.
Sem svarfrétt gerir þessi grein það sem henni er ætlað. Hún fer hins vegar ekki lengra en að flytja aðra hlið deilu sem enn er óupplýst.
