11 ógnir sem Ísland þarf að búa sig undir
Skoðunargrein þar sem frumkvöðull raðar ellefu ógnum við íslenskt þjóðaröryggi og tengir þær saman í eina heild. Röksemdafærslan er óvenju vel undirbyggð fyrir aðsenda grein, með tilvísunum í greiningardeild ríkislögreglustjóra, rannsóknarnefnd Sameinuðu þjóðanna og Alþjóðaorkumálastofnunina. Á móti standa nokkrar burðarfullyrðingar án nokkurrar tilvísunar og ein umræðuhrjúf útrás gegn andmælendum.
Birt undir skoðanamerki Vísis, og því er röksemdafærslan mælistikan, ekki heimildajafnvægi. Þar kemur höfundur betur út en algengt er í þessum flokki: hann nefnir greiningardeild ríkislögreglustjóra um upplýsingaöflun erlendra ríkja, rannsóknarnefnd Sameinuðu þjóðanna um Gaza, varnarsamninginn frá 1951 og tvær tölulegar áætlanir Alþjóðaorkumálastofnunarinnar um raforkunotkun gagnavera. Lesandi getur flett þessu upp. Það er meira en flestar greinar af þessu tagi bjóða.
Tvær fullyrðingar bera hins vegar mikla þyngd og fá enga stoð. Frjósemistalan 1,56 og staðhæfingin um lægstu tölu frá 1853 er sótt í Hagstofu Íslands, en það er ósagt látið. Verri er staðhæfingin um að ójöfnuður sé „vaxandi hætta“ á Íslandi; hún er sett fram sem gefin forsenda þótt hún sé einmitt umdeild og mælanleg.
Mesti hnökurinn er þó málflutningslegur. Höfundur afgreiðir andmælendur sem „illa upplýsta hlaðvarpsstjórnendur og popúlíska stjórnmálamenn“ og heldur svo sjálfur fram, aðeins fáum línum síðar, að hröð fólksfjölgun geti þrengt að innviðum og íslenskri tungu. Þarna nálgast hann sjónarmið sem hann var nýbúinn að úthrópa, án þess að gera upp þá spennu. Nasistasamlíkingin er sömuleiðis þyngri en efnið kallar á.
