Heilt ár tapast í baráttu við verðbólguna
Fréttavakt með fjórum nafngreindum viðmælendum úr báðum fylkingum vinnumarkaðarins, tveimur eigin viðtölum og tölum frá Hagstofunni. Heimildagrunnurinn er traustur og sannreynanlegur. Á móti vegur að stjórnvöld og Seðlabankinn fá enga rödd þótt harðort sé að þeim vegið, og innri ósamræmi í tímasetningum er látið standa.
Styrkurinn liggur í heimildunum. Hagstofan er nafngreind fyrir mælinguna, spár Landsbankans og Íslandsbanka eru tilgreindar hvor í sínu lagi, forsenduákvæðið frá febrúar 2024 er útskýrt með tölu og dagsetningu, og lesandinn fær bæði fulltrúa launþega og atvinnurekenda. Tvö viðtölin eru unnin af fréttamanni miðilsins sjálfs, hin tvö eru Facebook-færslur sem eru heiðarlega merktar sem slíkar. Þetta er ekki endursögn á annarra manna vinnu.
Gatið er augljóst: stjórnvöld svara ekki. Formaður Starfsgreinasambandsins segir þau kasta spreki á verðbólgubálið og nefnir komugjöld, þjálfunargjöld og háskólagjöld; formaður VR segir hugmyndafræði Seðlabankans hafa beðið skipbrot. Hvorugur aðilinn fær orðið. Í samfelldri fréttavakt má vissulega bæta við viðbrögðum síðar, en eins og textinn stendur er önnur hliðin á umdeildu álitaefni fjarverandi. Fyrirsögnin tekur svo upp orðalag framkvæmdastjóra Samtaka atvinnulífsins án þess að eigna honum það þar, þótt það sé skýrt í meginmáli.
Smærri atriði sem ritstjórn hefði átt að grípa: inngangurinn segir verðbólguna ekki hafa verið svo mikla í tvö ár en síðar í sama texta stendur að þetta sé mesta verðbólga „síðan í ágúst 2024“. Annað hvort er rangt. Setningin um að krónutöluhækkanir „hafi ekki hækkað til“ er merkingarlaus og tilvitnun Bjarna vantar upphafsgæsalappir. Hráleiki er eðlisþáttur fréttavaktar, en tölulegt ósamræmi í kjarnastaðreynd fréttarinnar er annars eðlis en innsláttarvilla.
Niðurstaða: vandað og gagnsætt heimildastarf, en einhliða á þeim punkti þar sem ásakanirnar eru harðastar.
