Já-hliðin: Bóndi vill losna við krónuna og telur íslenskan landbúnað ráða við aðild

Sterkasti þátturinn er gagnsæið um sjálft sniðið. Greinin segir hreint út að hér sé rætt við fólk sem ætlar að kjósa já og að nei-hliðin hafi fengið sama vettvang kvöldið áður. Allir viðmælendur eru nafngreindir með starfsheiti og tengslum, og Þóroddur Bjarnason er kynntur sem sá sem tekur ekki afstöðu. Lesandinn getur sannreynt hvert orð með því að fletta upp þættinum. Þessi jafnvægisstefna yfir tvo daga er lögmæt aðferð og á ekki að teljast hlutdrægni.

Það sem vantar er minnsta viðnám við sterkustu fullyrðingunum. Gréta María segir að vextir hafi lækkað í þeim löndum sem gengið hafa í Evrópusambandið, og einmitt sú fullyrðing er umdeild og margslungin í hagfræðilegri umræðu. Blaðamaður hefði getað sett hana í samhengi með einni línu úr opinberum gögnum eða vísun í mótrök, í stað þess að bera hana áfram. Sama gildir um Loga, sem telur að íslenskur landbúnaður ráði við aðild; sérstaða hans er nefnd en aldrei útskýrð. Þegar viðmælandi segir sjálfur að ákvarðanir eigi að byggja á gögnum er það beinlínis ákall um að fréttin sýni gögnin.

Frágangurinn dregur líka niður. Sami kynningarkafli um þjóðaratkvæðagreiðsluna og umfjöllun gærdagsins birtist tvisvar, nánast orðrétt, sem er hrein ritstjórnarleg vanræksla í stuttum texta. Fyrirsögnin lyftir bóndanum upp þótt hann sé aðeins einn af fjórum viðmælendum, en hún fer þó ekki fram úr því sem hann sagði.

Niðurstaða: nýtileg og heiðarleg endursögn úr eigin þætti, með nafngreindum heimildum og skýrri afmörkun. Hún gerir hins vegar ekkert meira en að flytja orð viðmælenda áfram, og það er ekki nóg þegar efnahagslegar fullyrðingar um vaxtakjör eru bornar á borð rétt fyrir kjördag.