Traust er ekki sjálfgefið
Skoðanagrein sem notar reynslu Grindvíkinga af viðbrögðum stjórnvalda sem mælistiku á það hvort treysta megi sömu stjórnmálamönnum fyrir aðildarviðræðum við Evrópusambandið. Röksemdin er skýrt fram sett og höfundur takmarkar hana sjálfur af heiðarleika, en hún er nær alveg án staðreynda, dæma eða gagna. Greinin færir sannfærandi tilfinningu en veika sönnun.
Greinin er birt í skoðanadálki og verður því metin á forsendum röksemda, ekki heimildajafnvægis. Þar er styrkurinn augljós: höfundur byggir á eigin reynslu, tekur skýrt fram að þetta sé „ekki röksemd gegn Evrópusambandinu“ og viðurkennir að sumir Grindvíkingar séu sáttir við viðbrögð stjórnvalda. Slík sjálfsafmörkun er sjaldgæf í hitanum kringum þessa umræðu og hún styrkir trúverðugleika textans.
Efnislega er greinin hins vegar nánast tóm. Ekki er nefnd ein einasta ákvörðun, ein dagsetning, eitt lagafrumvarp eða ein tala. Uppkaup á íbúðarhúsnæði, húsnæðisstuðningur, ákvarðanir um opnun og lokun bæjarins: allt þetta liggur fyrir í opinberum gögnum og hefði mátt nefna. Í staðinn er byggt á „margir töldu“ og „fólk upplifði“, sem er ósannreynanlegt innan greinarinnar. Mælingar á trausti til stjórnvalda og til stjórnsýslunnar eru til og reglulega birtar; höfundur nýtir engar þeirra þótt kjarni greinarinnar sé einmitt traust.
Samlíkingin sjálf er látin ósnert. Viðbrögð við náttúruhamförum í einu sveitarfélagi og margra ára aðildarviðræður eru ólíkar stjórnsýsluaðgerðir, og höfundur gerir enga tilraun til að réttlæta að hið fyrra segi til um hið síðara. Þyngra vegur að aðildarspurningin fer, samkvæmt yfirlýstum áformum, fyrir þjóðina í kosningu. Þá er ákvörðunarvaldið ekki hjá stjórnmálamönnunum sem greinin dregur í efa. Þessari mótbáru er hvergi svarað.
Niðurstaða: heiðarlega afmörkuð og læsileg grein með raunverulegt erindi, en röksemdin er ósönnuð og lykilmótbáran ósvarað. Miðlungsverk í skoðanaflokki.
