Hver borgar fyrir arðsemi bankanna?

Greinin er birt sem umræðuefni og ber það með sér; hún er í raun vel unninn pistill fremur en hlutlaus fréttaskýring. Heimildarnotkun er ágæt að mörgu leyti: vísað er í ársuppgjör Arion banka, úttekt AGS frá 2023, lánshæfismatshækkun Standard & Poor's í apríl 2024, ECB-vexti og stýrivexti Seðlabankans. Tölur um vaxtamun, arðsemi og markaðshlutdeild eru flestar rekjanlegar til opinberra gagna, sem er styrkur. Hins vegar þarf að nefna nokkra veikleika. Fyrst: dæmið um „ungt par" með 42 milljóna króna lán ber saman ólíka hagkerfi án þess að gera grein fyrir mismunandi verðbólgu, skattaumhverfi eða vaxtauppbyggingu, sem gerir samanburðinn einfaldaðan. Í öðru lagi er tengingin við ESB-atkvæðagreiðsluna 29. ágúst kynnt sem hlutlaus greining en er í raun pólitísk röksemdafærsla: fullyrðingin um að vaxtamunur myndi „nær örugglega lækka" við evruaðild er ekki studd tilvísun í fræðirannsóknir eða fordæmi smárra hagkerfa sem tóku upp evru. Þetta er ályktun höfundar sem sett er fram sem efnahagsleg lögmálskennd. Í þriðja lagi skortir rödd gagnrýnenda evruaðildar eða rödd bankanna sjálfra; enginn talsmaður bankanna eða efnahagsráðgjafa sem andmælir þessari greiningu fær að tjá sig, þótt greinin geri sér grein fyrir ákveðnum fyrirvörum. Sem skoðanagrein er þetta vel rökstuddar vangaveltur, en höfundur hefði styrkt málið sitt með því að viðurkenna aðrar skýringar á vaxtamuninum eða takmörkun eigin samanburðar.