Norræna módelið: Af hverju refsum við kaupendum en ekki þeim sem selja?
Talskona Stígamóta færir rök fyrir norræna módelinu, þar sem vændiskaup eru refsiverð en sala ekki. Hún lýsir stuðningi samtakanna við frumvarp dómsmálaráðherra um hertar refsingar og kallar eftir auknum framlögum til stuðnings við fólk í vændi.
Gagnrök eru nefnd, og það er til marks um heiðarleika í skoðanagrein sem birt er undir merkjum hagsmunasamtaka. Höfundur tekur fram þá gagnrýni að löggjöfin ýti vændi neðanjarðar. Svarið hvílir þó á einni heimild, úttekt sænskra stjórnvalda frá 2010, sem er nefnd og því hægt að fletta upp. Lesandinn fær ekki að vita að sú úttekt hefur sjálf sætt gagnrýni fyrir aðferðafræði, né að aðrar rannsóknir og alþjóðastofnanir hafa komist að annarri niðurstöðu. Þar verður rökræðan einhliða.
Tvær fullyrðingar standa veikar. Setningin „virðist hafa dregið úr mansali“ er hvorki tengd landi né heimild. Sú staðhæfing að afleiðingar fyrir kaupendur á Íslandi hafi verið „litlar sem engar“ hefði orðið sterkari með tölum frá lögreglu eða dómstólum, sem eru aðgengilegar.
Hagsmunir höfundar koma skýrt fram og röksemdafærslan er skýr og samhangandi. Hins vegar er alhæft um „reynsluna frá löndum“ út frá Svíþjóð einni, og frumvarpinu sem greinin styður er ekki lýst efnislega.
