Til frétta­stofu RÚV um kyn­ferðis­of­beldi og pyntingar Ísraels

Greinin er birt sem skoðanagrein og á að meta sem slíka. Kjarni röksemdafærslu höfundar er skýr: hann ber saman tvenns konar umfjöllun, annars vegar skýrslu nýstofnaðra ísraelskra samtaka sem RÚV birti og hins vegar grein New York Times og skýrslu B'Tselem sem RÚV sleppti, og dregur þá ályktun að fréttavalið endurspegli hlutdrægni. Þetta er skilvirk uppbygging sem gerir lesandanum kleift að meta röksemdina. Höfundur nefnir nokkrar staðfestanlegar heimildir: grein New York Times með heiti, skýrslu B'Tselem með heiti, og viðbrögð ísraelsks utanríkisráðuneytis. Tölur um fanga (9 til 10 þúsund, þar af 300 til 400 börn) eru þó settar fram með orðunum „í dag er talið" án þess að nefna hvaðan tölurnar stafa, sem er veikleiki jafnvel í skoðanagrein. Hins vegar eru ákveðnir annmarkar á hugverklegri heiðarleika textans. Fullyrðingin um að ísraelsku samtökin hafi „margsinnis verið staðin að beinum ósannindum" kemur fram án þess að samtökin séu nafngreind eða dæmi nefnd; lesandinn getur ekki sannreynt staðhæfinguna. Orðalagið „pyntingabúðir" og „landræningjar" er notað sem staðreynd fremur en mat, sem gerir framsetninguna einhliða jafnvel miðað við skoðanagrein þar sem lesandinn á að geta greint á milli fullyrðinga og málflutnings. Þá er merkilegt að höfundur krefst þess að RÚV sýni hlutdrægni en sýnir sjálfur enga viðleitni til þess að kanna hvort fréttastofan hafi fjallað um málið á annan hátt eða hvort einhver ritstjórnarleg skýring liggi að baki; hann spyr spurningarinnar en leitar ekki svara. Sem skoðanagrein er þetta ásættanleg en hvorki sérstaklega ítarleg né hugverkslega nákvæm.