Hversu mikil tík er þessi pólitík?
Persónulegur pistill þar sem höfundur lýsir upplifun sinni af kæru vegna fjársvika og tölvuinnbrots á Íslandi og í Svíþjóð. Hún tengir reynsluna við umræðu um skoðanafrelsi og ályktar að lögin gildi ekki jafnt um alla.
Pistillinn er birtur sem ritstjórnarefni Nútímans, og sú ákvörðun að hýsa hann er ritstjórnarleg athöfn. Alvarlegasti þáttur hans er ekki skoðanirnar heldur ýjanirnar. Lögreglumaðurinn sem tók við kærunni „fór á þing“, málinu var lokað og höfundur gefur í skyn að tengsl og „stærri pabbi“ ráði för. Hvergi kemur berum orðum fram hvað sé ámælisvert, hver hinn grunaði sé eða hvaða gögn styðji að kerfið hafi brugðist vísvitandi. Lesandinn fær dylgjur sem auðvelt er að tengja við þekkjanlegan einstakling, og enginn fær tækifæri til að svara.
Röksemdafærslan hangir ekki heldur saman. Pistillinn hefst á skoðanafrelsi og „ráðuneyti um upplýsingaóreiðu“, sem er hvergi útskýrt, en snýst síðan um persónulegt fjársvikamál í tveimur löndum. Tengingin milli þráðanna er gefin, ekki rökstudd.
Persónuleg reynsla er lögmætt efni og frásögnin hefur raunverulegt tilfinningalegt vægi. Miðillinn hefði þó átt að bæta við lágmarkssamhengi, til dæmis svari lögreglu eða skýringu á þeim reglum sem sænska kerfið vísar til. Án þess ber Nútíminn óunnar ásakanir á hendur stofnunum og einstaklingum.
