„Í hvort skiptið var verið að blöffa?“
Endursögn af samtali í Dagmálum þar sem tveir stjórnarandstöðuþingmenn gagnrýna ríkisstjórnina fyrir ósamræmi í málflutningi um efnahagsmál og ESB. Heimildin er skýr og nafngreind, en fréttin flytur eingöngu gagnrýnina áfram: ekkert svar frá ríkisstjórnarflokkunum og ekkert samhengi bætt við.
Heimildakeðjan er í lagi og gagnsæ: efnið er úr Dagmálum Morgunblaðsins, spyrjandi er nafngreindur og bæði viðmælendur eru nafngreindir með flokksstöðu. Lesandinn getur farið beint í upprunann og athugað hvort tilvitnanirnar séu réttar. Tilvitnanir eru vel merktar og ekki blandað saman við mat blaðamanns.
Vandinn er samsetning raddanna. Í samtalinu sitja tveir þingmenn sem báðir gagnrýna sitjandi ríkisstjórn, og fréttin gerir enga tilraun til að ná í viðbrögð þeirra sem gagnrýnin beinist að. Fullyrðing Hildar um að ríkisstjórnin hafi „hagsmuni af því að ástandið sé hvað verst“ er óvenju sterk ásökun um vísvitandi vanrækslu; hún er flutt áfram án athugasemda, án þess að nokkur sé beðinn um andsvar og án nokkurs samhengis um hvað ríkisstjórnin hefur sjálf sagt um verðbólgu, vexti eða ESB-aðild. Fyrirsögnin tekur svo orðalag annars viðmælandans og gerir það að ramma fréttarinnar.
Það hefði verið einfalt að bæta úr: ein málsgrein um afstöðu ríkisstjórnarflokkanna, ein tilvitnun eða staðfest tilraun til að fá viðbrögð, og stutt samhengi um þjóðaratkvæðagreiðsluna sem vísað er til en aldrei útskýrð. Eins og fréttin stendur fær lesandi eina hlið á umdeildu máli, rétt eftir höfð en óvegin. Þetta er ekki ónákvæm frétt, heldur einhliða.
