Þjóðin sagði nei – megum við þá ganga frá eftir okkur?
Skoðanagrein á Vísi þar sem höfundur færir rök fyrir því að Alþingi afturkalli formlega aðildarumsóknina frá 2009 í kjölfar þjóðaratkvæðagreiðslunnar. Greinin styðst við tilvitnun í utanríkisráðherra á Alþingi, bréf Gunnars Braga frá 2015 og svissneskt fordæmi frá 2016. Rökfærslan er skýr og höfundur viðurkennir sjálfur takmörk eigin umboðsröksemdar.
Greinin er birt undir skoðanamerki, og það skiptir máli: hér er verið að færa rök, ekki flytja fréttir. Athyglisverðast er hversu heiðarlega höfundur setur mörk á eigin málflutning. Hann tekur skýrt fram að ekki hafi verið kosið um afturköllun umsóknarinnar og að 118 þúsund atkvæði veiti Alþingi ekkert sérstakt lagalegt umboð til hennar. Slík sjálfsagi er sjaldgæfur í hitamáli og styrkir greinina.
Heimildirnar eru að mestu sannreynanlegar: bein tilvitnun í Þorgerði Katrínu á Alþingi, bréf utanríkisráðherra frá 2015, svissneska þingsamþykktin 2016. Veikasti hlekkurinn er setningin um að „erlendir fjölmiðlar“ hafi greint frá afstöðu ríkisstjórnarinnar fyrir kosningar. Enginn miðill er nefndur, og fullyrðingin um að framkvæmdastjórn ESB hafi staðfest gildi umsóknarinnar fylgir engin tilvísun.
Röksemdafærslan sniðgengur sterkustu mótbáruna. Sá sem telur að umsóknin eigi að liggja óhreyfð myndi svara að afturköllun sé táknræn aðgerð án raunverulegra áhrifa, og að engin skylda fylgi því að ganga lengra en spurningin á kjörseðlinum náði. Höfundur nefnir þá spurningu en svarar henni með líkingum um skúffur og jólaskreytingar frekar en efnislega. Læsileg grein, prýðilega uppbyggð, en niðurstaðan er ákveðin fyrir fram.
