Daði sterki
Leiðari Viðskiptablaðsins ræðst að fjárlagafrumvarpi ríkisstjórnarinnar og heldur því fram að markmiðið um hallalausan rekstur sé óraunhæft. Höfundur styðst við forsendur og svartsýna sviðsmynd úr greinargerð frumvarpsins sjálfs, en nokkrar burðarfullyrðingar standa án tilvísunar. Framsetningin er skýrt markaðshallandi og andstæð sjónarmið eru hvergi reifuð.
Leiðari, og því metinn á forsendum röksemdafærslu fremur en jafnvægis heimilda.
Sterkasti hluti greinarinnar er þar sem hún byggir á frumvarpinu sjálfu: svartsýn sviðsmynd greinargerðarinnar, hagvaxtarspá upp á 1,8 prósent, atvinnuleysi 4,8 prósent og einkaneysluvöxtur 2,7 prósent. Lesandi getur flett þessu upp. Veikari er miðlæga talan, að halli ársins stefni í „hátt í sjötíu milljarða“ á móti fimmtán milljörðum í upphaflegri áætlun. Hvaðan kemur sú uppfærsla? Hún er ekki sannreynanleg innan greinarinnar sjálfrar, þótt hún kunni að styðjast við opinber gögn sem ekki eru nefnd. Sama gildir um fullyrðinguna um skuldabréfamarkaðinn: enginn markaðsaðili er nefndur, engar tölur birtar.
Þá er sjálfshrósið vandamál. Höfundur fullyrðir að nákvæmlega þessi halli hafi verið fyrirsagður „á þessum vettvangi“ og notar það sem trúverðugleikarök. Slík sjálfsstaðfesting án tilvísunar í dagsetta grein er ódýr.
Röksemdin um að skattahækkanir grafi undan tekjustofninum er lögmæt hagfræðileg afstaða, en hún er sett fram sem óumdeild. Churchill-líkingin kemur í stað gagna. Greinin gerir enga tilraun til að reifa mótrök ríkisstjórnarinnar, ekki einu sinni til að hrekja þau.
