Þau sem borga ekki

Greinin er skoðanagrein og ber að meta sem slíka, ekki sem hlutlausa fréttaflutning. Höfundur tilgreinir Heimilidina sem uppsprettu hátekjulistans og notar tölulegar fullyrðingar sem eru í megindráttum sannanleg gögn, til dæmis um fjármagnstekjuskatt á Norðurlöndunum og útsvarsprósentu. Röksemdafærslan er einföld og skilvirk: fjármagnstekjur bera ekkert útsvar, launatekjur gera það, og bilið skapar ójöfnuð. Þetta er skýr pólitísk krafa sem höfundur á fullan rétt á að setja fram. Það sem veikir greinina sem rökræðu er þrennt. Í fyrsta lagi er fullyrðingin um að tíu tekjuhæstu í Reykjavík hafi greitt aðeins 0,003% af heildartekjum í útsvar mjög áhrifamikil tala, en engin tilvísun er í opinberar skattskýrslur eða önnur aðgengileg gögn umfram hátekjulista Heimildarinnar. Í öðru lagi vantar alfarið viðurkenningu á gagnrökum, eins og mögulegum áhrifum á fjárfestingu eða fjármagnsflótta, sem hefði styrkt trúverðugleika röksemdafærslunnar jafnvel í skoðanagrein. Í þriðja lagi er samanburðurinn á 22% fjármagnstekjuskatti og 38% tekjuskatti nokkuð villandi án nánari útskýringar á mismunandi skattstofnum og frádráttarliðum. Engu að síður er greinin vel uppbyggð, tölurnar eru í meginatriðum sannanlegar og höfundur gefur sig skýrt fram sem flokkspólitískan fulltrúa.