Hvað er í húfi?

Greinin er birt sem skoðanaefni og er metin á þeim forsendum: rökin sjálf, ekki jafnvægi heimilda. Þar stendur hún sig ágætlega í uppbyggingu. Höfundur byggir á kynningarefni Landskjörstjórnar, sem lesandi getur flett upp, dregur fram eitt afmarkað hugtak, fórnarkostnað, og heldur sig við það frá upphafi til enda. Áhersla á EFTA-stoðina og hagsmunagæslu Noregs og Liechtenstein er raunverulegt innlegg sem sjaldan fær rými í þessari umræðu.

En tvær af burðarfullyrðingunum standa á sandi. Að fyrra aðildarferlið hafi haft „neikvæð áhrif á framgang“ fríverslunarviðræðna við Kína er orsakastaðhæfing sem greinin styður ekki með neinu; hún viðurkennir sjálf að viðræður hafi hafist fyrir aðildarumsóknina og að samningurinn hafi verið undirritaður 2013, sem gerir tímalínuna flóknari en framsetningin gefur til kynna. Sama gildir um staðhæfinguna að tregða í EES-samstarfinu hafi „skaðað orðspor Íslands“. Hér hefði hagfræðingur haft raunverulegt tromp á hendi: mælingar Eftirlitsstofnunar EFTA á upptökuhalla innri markaðsins eru opinberar og hefðu breytt tilfinningu í tölur. Það var ekki gert.

Ummæli Espens Barths Eide berast lesandanum í tveimur skrefum, um Geir H. Haarde, án dagsetningar eða vettvangs. Það er þunn keðja fyrir fullyrðingu sem gerir töluvert í röksemdafærslunni. Þá er engin tilraun gerð til að takast á við gagnröksemdina sem næst liggur, að aðildarviðræður hafi ekki sjálfkrafa áhrif á EES-skuldbindingar og að flestir fríverslunarsamningar Íslands séu gerðir í gegnum EFTA hvort sem er. Samlíkingin við framhjáhald er lipur, en hún vinnur rökrænt verk sem gögnin í greininni skila ekki.

Höfundarlýsingin, „hagfræðingur“, er líka rýrari en efnið kallar á; í máli þar sem starfsvettvangur og hagsmunatengsl skipta lesanda máli hefði fyllri lýsing verið sjálfsögð. Heiðarleg og skipulögð skoðanagrein, en fullyrðingaglaðari en heimildirnar hennar bera.