Össur um falsfrétt Morgunblaðsins – „Síðustu tætlurnar af trúverðugleika blaðsins hafa gufað upp einsog héla fyrir sólu“
Fréttin endurbirtir færslu Össurar Skarphéðinssonar af samfélagsmiðli án nokkurrar sjálfstæðrar vinnu. Yfirlýsing lagaprófessoranna, sem er kjarni málsins, er hvergi vitnað í beint og prófessorarnir eru ónafngreindir. Morgunblaðið fær ekki að svara þótt fullyrt sé í fyrirsögn að blaðið hafi birt falsfrétt.
Fyrirsögnin slær því föstu sem óumdeildu að Morgunblaðið hafi birt falsfrétt. Sú niðurstaða er hins vegar ekki byggð á sjálfstæðri skoðun miðilsins heldur á færslu eins stjórnmálamanns sem sjálfur vísar í annarra manna fréttir af yfirlýsingu þriggja lagaprófessora. Þeir eru ekki nafngreindir, ekki einn stafur er hafður eftir yfirlýsingunni og lesandinn fær aldrei að vita hvað stóð á forsíðu Morgunblaðsins eða hvað álitsgerðin fyrir forsætisráðuneytið sagði í raun. Heimildakeðjan er þannig þrefalt óbein í máli sem allt hverfist um staðreyndaágreining.
Þyngri fullyrðingar Össurar renna óáreittar í gegn. Að blaðið birti ósannindi „eftir pöntunarlista NEI-hreyfingarinnar“ og að því hafi verið haldið á lífi með hundruðum milljóna frá stærstu sjávarútvegsfyrirtækjum landsins eru staðhæfingar um eignarhald, hagsmuni og ritstjórnarlegt sjálfstæði. Slíkt kallar á gögn, ársreikninga eða að minnsta kosti spurningu til hins ásakaða. Ekkert af þessu er gert. Morgunblaðið er sakað í fyrirsögn en aldrei spurt.
Augljósa leiðin lá beint við: ná í yfirlýsingu prófessoranna, nafngreina þá, bera hana við forsíðufréttina og fá viðbrögð frá ritstjórn Morgunblaðsins. Þess í stað er umdeild ádeila afrituð og birt sem ritstjórnarefni undir merki miðilsins, með orðalagi ásakandans sem umgjörð. Þetta er ekki frétt um ágreining heldur farvegur fyrir annan málsaðilann.
