Sveinn Andri veltir upp hvort lögregla hefði gert eins við hvítan íslenskan athafnamann

Stærsta vandamálið er algjört jafnvægisleysi. Greinin birtir alvarlegar ásakanir á hendur lögreglu, þar á meðal um kynþáttafordóma og óhóflegar aðgerðir, en enginn fulltrúi lögreglunnar, ákæruvaldsins eða ASÍ fær tækifæri til að bregðast við. Þetta er ekki viðtal-sem-viðtal heldur ritstjórnarefni sem endursegir sjónarmið eins aðila og setur þau fram sem kjarna fréttarinnar, allt frá fyrirsögn til loka. Það er eðlilegt að birta viðtal við lögmann sakbornings; það er hins vegar fréttafræðilega veikt að gera það án þess að hafa samband við gagnaðilann, sérstaklega þegar ásakanirnar eru svona þungar. Fullyrðingar lögmannsins um fjármögnun Herkastalsins og um „Berufsverbot" eru ekki staðfestar með neinum sjálfstæðum gögnum í greininni sjálfri, þótt sumar þeirra gætu verið sannreynanlegar í opinberum heimildum. Einnig er umfjöllun um vitni málsins, þar sem gefið er í skyn að þau ljúgi gegn skjólstæðingi lögmannsins í skiptum fyrir dvalarleyfi, mjög alvarleg ávirðing sem birtist algjörlega einhliða. Framsetning fyrirsagnarinnar, sem dregur fram kynþáttaspurninguna, undirstrikar frekar að greinin hverfist um sjónarmið lögmannsins eins og þau séu sjálfstætt fréttaefni, en sú framsetning krefst sterkari heimildaraktar en hér er að finna.