Enginn kemst langt með skóflu eina að vopni

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er nafngreind sem stjórnmálafræðingur og framkvæmdastjóri Dokkunnar. Hér þarf ekki að meta jafnvægi heldur gæði röksemdafærslu og hugræna heiðarleika. Meginrök greinarinnar hvíla nánast alfarið á tilfinningabundnum samlíkingum: gremja sem eitur, skófla sem vísar niður, skotgrafir, menningarstríð. Þetta er áhrifaríkt myndmál en það kemur í stað raunverulegrar greiningar. Eina staðhæfingin sem nálgast efnislegt gildi er fullyrðingin um að aðeins einn fulltrúi Miðflokksins hafi komist í meirihluta í sveitarstjórnum landsins, en höfundur orðar hana sem „síðast þegar ég vissi" án heimildar eða frekari útskýringar. Þetta er veikt í skoðanagrein sem ætlar sér að vera greining stjórnmálafræðings; lesandinn fær enga leið til að sannreyna töluna. Greinin sleppir því alfarið að nefna hvort Miðflokkurinn hafi sjálfur hafnað samstarfi einhvers staðar eða hvort önnur skýring sé möguleg á samstarfserfiðleikunum. Af stjórnmálafræðingi hefði mátt vænta dýpri röksemdafærslu um valdamyndun í sveitarstjórnum. Orðalag eins og „kjánar, druslur eða gungur" um aðra flokka eða samfélagið þykir óþarflega gróft, jafnvel í skoðanagrein, og dregur frekar úr trúverðugleika rökstuðningsins. Sem skoðanagrein er þetta ásættanlegt en yfirborðskennt: tilfinningabundið áróðursefni fremur en rökstudd greining.