Þeir vörðu forræðið frá Brussel — og skildu valdið eftir á Alþingi
Skoðanagrein sem greinir hvað þjóðaratkvæðagreiðslan 29. ágúst 2026 hafi í raun ákveðið og hvað ekki, og heldur því fram að forræðið sem Nei-hliðin varði liggi nú hjá Alþingi. Höfundur styður sig við tölur Landskjörstjórnar, 1. gr. laga nr. 116/2006 og nafngreinda fræðimenn. Rökfærslan er óvenju hófstillt en helsta forsendan er ódæmd af dæmum.
Greinin er birt undir skoðanamerki, og innan þess ramma er hún óvenju heiðarleg um eigin takmörk. Höfundur nefnir tölur Landskjörstjórnar, vísar til 120. gr. kosningalaga og 1. gr. laga um stjórn fiskveiða, og lýsir ágreiningi Carl Baudenbachers og Maximilians Conrads án þess að draga hann sér í hag. Athyglisverðast er að hann hafnar sjálfur tveimur freistandi ályktunum: að ein herferð hafi skilað 12.701 atkvæða mun, og að Nei hafi afgreitt spurninguna um slóðafestu. Það er sjaldgæf sjálfsstýring í íslenskri kosningaumræðu.
Burðarásinn stendur samt á lausum grunni. Fullyrðingin um að „stór hluti kosningabaráttunnar“ hafi verið byggður eins og EES, Bókun 35 og kvótakerfið væru öll á kjörseðlinum er hvergi stutt einu tilvitnuðu dæmi. Enginn er nafngreindur, ekkert ummæli birt. Sami höfundur sem krefst þess að fullyrðing og mæling séu af sömu stærðargráðu sleppir hér mælingunni.
Greiningarhugtakið er líka beitt í aðra átt fremur en báðar. Einföldun Já-hliðarinnar um evru og vexti fær eina setningu; merkingarskrið Nei-hliðarinnar fær greinina. Krafan um árlegan eigandareikning er skýrt fram sett en ókostnaðargreind.
