Segir efni á vegum Já til að sjá ekki ritskoðað

Fréttamaðurinn sýnir frumkvæði með því að hringja beint í talsmann samtakanna og spyrja af hverju rangfærslur eru endurteknar; það er ágætis blaðamennska. Viðtalið við Jónas Hagan Magnússon er bein heimild og beinar tilvitnanir eru birtar. Sú staðhæfing að sænska krónan sé fljótandi gjaldmiðill, ekki tengd evrunni, er staðreynd sem auðvelt er að sannreyna. Einnig er vísað í fyrri umfjöllun um rangfærslu um mjólkurverð, þar sem tilgreint er bæði rangt og rétt verð. Hins vegar er greinin nokkuð einhliða: aðeins talsmaður Já til að sjá gefur bein svör, en Margrét Rós Sigurjónsdóttir, sú sem sagði hið ranga, fær ekki tækifæri til að skýra orð sín eða bregðast við. Það hefði styrkt fréttina verulega ef blaðamaður hefði einnig leitað til hennar, eða a.m.k. nefnt hvort reynt var að ná til hennar. Framsetningin er þó ekki óeðlileg; fréttinni er beint að samtökunum sem bera ábyrgð á efninu. Í heild er þetta viðunandi dagleg fréttamennska með einu skýru athugaverðu aðfinnsluatriði: gagnaðili fékk ekki rödd.