Látinn eyða myndskeiði: „Ekki standa þarna eins og gungur, hjálpið manninum“

Styrkur greinarinnar felst í því að hún byggir á tveimur aðskildum heimildum: fréttatilkynningu Lögreglunnar á Suðurnesjum og nafngreindum sjónarvotti sem hafði sjálfur haft samband við Nefnd um eftirlit með störfum lögreglu. Blaðamaðurinn sýnir góða handverkshæfni með því að bera tilkynningu lögreglunnar undir sjónarvotnið og fá viðbrögð hans; viðurkenning Ísaks á því að hann geti ekki fullyrt um kveikjarann dregur úr einhliða framsetningu. Þetta er mikilvægt og bæði heiðarlegt og faglegt. Hins vegar hvílir greinin þungt á einum sjónarvotti. Ásakanir um að lögregla hafi neytt mann til að eyða myndbandi standa án mótvægis. Sú fullyrðing, sé hún rétt, er mjög alvarleg og varðar hugsanlega ólögmæta hegðun opinbers valds. Greinin tekur fram að Vísir hafi ekki náð til lögreglustjóra né yfirlögregluþjóns, sem er eðlilegt að geta um í frétt sem er birt fljótt eftir atvik. Engu að síður er framsetningin alls ekki hlutlaus: fyrirsögnin notar tilvitnun sjónarvotnisins, ekki staðreyndalýsingu, og heildartónn greinarinnar leggur áherslu á vangetu lögreglu fremur en hina hliðina. Ísak setur fram mat á valdbeiting sem fréttamaðurinn hvorki staðfestir né setur í lagalegt samhengi, til dæmis hvort regluverk um notkun rafvarnarvopna hafi verið brotið. Ekkert kemur fram frá sérfræðingum um beitingu vopna eða rétt borgara til myndbanda. Greinin hefði einnig mátt vísa á reglur lögreglunnar um notkun rafvarnarvopna svo lesandi gæti metið fullyrðingar Ísaks sjálfur. Í ljósi þess hversu alvarlegar ásakanirnar eru, er mótvægisleysi verulegur annmarki, þótt hraði birtingar réttlæti að hluta að svör lögreglu hafi ekki fengist.