Sjaldgæfur fundur í Seðlabankanum

Vinnubrögðin við heimildasöfnun eru til sóma. Skrifleg svör bæði frá Seðlabankanum og ráðuneytinu eru birt orðrétt, fimm fyrrverandi utanríkisráðherrar eru nafngreindir og það er sagt hreint út hverjir svöruðu ekki og hverjir vildu ekki tjá sig. Að auki er upplýst að fyrirspurn var send á aðstoðarmann ráðherra en svar barst ekki fyrir prentun. Þetta er gagnsæi sem margar fréttir sleppa.

Samantektin stenst hins vegar ekki eigin heimildir. Fullyrt er að fyrrverandi utanríkisráðherrar hafi sagst „ekki hafa rætt við seðlabankastjóra“, en Bjarni Benediktsson sagðist ekki muna og lýsti þvert á móti því að hann hefði reynt að halda samskiptum í allar áttir; Lilja vildi ekki tjá sig og ekki náðist í Þórdísi Kolbrúnu. Tvö skýr „nei“ verða þannig að almennri niðurstöðu. Sama gildir um forsendu fréttarinnar sjálfrar: að fundir af þessu tagi séu sjaldgæfir byggir eingöngu á minni fárra manna, ekki á dagbókum ráðuneytisins eða fundaskrám sem hægt hefði verið að kalla eftir.

Þyngst vegur framsetningin. Setningin um að fundurinn hafi verið „skömmu fyrir“ vaxtaákvörðun er sett fram í þolmynd, án þess að ljóst sé hverjum vakti athygli, og tengir tvö atriði sem greinin sjálf sýnir engin gögn um að séu tengd. Eina ásökunin um þrýsting kemur frá sitjandi þingmanni annars flokks sem viðurkennir sjálfur að vita ekki hvað fór fram, og hún fær ríflegt rúm án nokkurs andsvars, sérfræðimats á sjálfstæði Seðlabankans eða umræðu um hvort utanríkisráðherra hafi lögmæt erindi við bankann, til dæmis vegna alþjóðamála og efnahagsþvingana.

Niðurstaða: efnisleg fyrirspurnavinna á góðum grunni, en frétt sem ýtir undir tiltekna túlkun með uppsetningu og orðavali fremur en gögnum. Það dregur hana niður í miðjuna.