Þegar mótrökin verða meðmæli
Skoðanagrein Rögnvaldar Guðmundssonar tekur greinargerð SFS um áhrif ESB-aðildar á sjávarútveg og snýr henni við sem röksemdum fyrir aðild. Greinin er skýrt merkt sem skoðun og höfundur er nafngreindur sem einstaklingur með reynslu úr sjávarútvegi.
Greinin er birt sem skoðun og metin sem slík. Röksemdarfærslan er skipulögð: höfundur tekur þrjú meginrök SFS hvert fyrir sig og setur fram mótsjónarmið. Þetta er skýr uppbygging sem auðveldar lesandanum að fylgja röksemdafærslunni. Veikleiki greinarinnar felst í því hversu lauslega fullyrðingar eru studdar. Höfundur vísar til „reynslunnar af EES-samstarfi" og segir önnur ríki hafa samið um „varanlegar undanþágur" án þess að nefna eitt einasta dæmi. Fullyrðingin um að Ísland sé „leiðandi í heiminum" í fullnýtingu fiskafurða er sett fram sem staðreynd, en engin gögn eða samanburður styðja hana. Sömuleiðis er tilvist og umfang ESB-byggðasjóða fyrir sjávarbyggðir aldrei nákvæmlega útfærð. Þetta dregur úr sannfæringarkrafti greinarinnar jafnvel sem skoðun, því lesandinn verður að treysta á orð höfundar án þess að geta sannreynt lykilstaðhæfingar. Hin hugmyndafræðilega framsetning er skýrt ESB-hliðholl og í samhengi við þjóðaratkvæðagreiðsluna 29. ágúst er greinin pólitísk hvatning frekar en greining.
