Bláskógarskatturinn og símtalið sem aldrei kom
Oddviti Bláskógabyggðar gagnrýnir í skoðanagrein að ekkert samráð hafi verið haft við sveitarfélagið um fyrirhugað náttúru- og innviðagjald. Hann gagnrýnir einnig að sveitarfélög fái ekki umbeðin gögn fyrr en um miðjan desember, rétt áður en Alþingi fer í jólahlé. Hann skorar á atvinnuvegaráðherra að afhenda gögnin strax og á Alþingi að fresta afgreiðslu frumvarpsins.
Í skoðanagrein skiptir mestu hvort rökin standast, og hér hvílir þyngsta röksemdin á staðreyndum sem lesandinn getur sannreynt. Höfundur nefnir dagsetningu framlagningar frumvarpsins og upphaf fyrstu umræðu. Hann vísar í 17. gr. upplýsingalaga, birta starfsáætlun þingsins og afhendingardagana 17. og 18. desember. Tímalínan er skýr og gagnrýnin á málsmeðferðina verður fyrir vikið áþreifanleg.
Veikleikarnir liggja í útfærslunni. Höfundur nefnir þrjú sveitarfélög en nafngreinir ekkert þeirra og nefnir aðeins tvær dagsetningar. Hann getur þess sjálfur að frumvarpsdrögin hafi verið birt í samráðsgátt, en gerir ekki upp við hvers vegna það formlega samráð nægi ekki. Persónulegt símtal og lögbundið samráð renna þannig saman í eitt.
Skotið á þingmenn meirihlutans, sem „hafi aldrei komið nálægt atvinnurekstri“, er órökstutt og bætir engu við málefnalega gagnrýni. Heitið „Bláskógarskatturinn“ er gildishlaðið. Höfundur gerir grein fyrir stöðu sinni, en lesandinn fær hvorki að vita hvaða afstöðu hann hefur til gjaldsins sjálfs né hvort ráðuneytið hafi gefið skýringar á töfunum.