Björn Jón skrifar: Atvinnumennskan er meinsemd stjórnmálanna
Skoðunargrein Björns Jóns um atvinnumennsku í stjórnmálum styðst við óvenju vandaða sögulega heimildavinnu: nafngreind viðtöl í Frjálsri verslun 1987 og Vísi 1977, tilvitnanir í Bjarna Benediktsson og Eyjólf Konráð, auk talna um fjölda pólitískra aðstoðarmanna. Kjarnafullyrðing greinarinnar um orsakasamhengi er hins vegar órökstudd og sterkasta mótbáran við tillögunni fær enga umfjöllun.
Greinin er birt sem skoðunarefni og skal metin á þeim forsendum. Heimildanotkunin er til fyrirmyndar miðað við greinaflokkinn: tvö nafngreind blaðaviðtöl frá 1977 og 1987, tilvitnanir sem lesandi getur flett upp, og talnaefni sem er rakið til fjölda aðstoðarmanna þingflokka og ráðuneyta. Höfundur nafngreinir meira að segja einstaklinga í hópnum. Þetta er sjaldgæft í íslenskum pistlaskrifum.
Veikleikinn liggur í burðarrökunum. Fullyrðingin um að atvinnumennskan sé „meginástæða“ atgervisflótta og hruns í trausti á stjórnmálin er sett fram sem staðreynd án nokkurs stuðnings, þótt traustsmælingar liggi fyrir hjá Gallup og víðar. Kostnaðartalan er frá 2020 og höfundur viðurkennir sjálfur að hafa ekki uppfært hana. Staðhæfingin um að Reykjavík sé eina borg Norðurlanda með alla borgarfulltrúa í fullu starfi er sterk samanburðarfullyrðing sem hvergi er vísað í.
Alvarlegast er að augljósasta mótbáran er ósnert: hlutastarfsþingmenn þýða hagsmunaárekstra og þing þar sem efnafólk og hagsmunatengdir eiga greiðari leið inn. Svissneska fyrirmyndin er dregin fram án þeirra fyrirvara. Röksemdafærslan hefði styrkst við að mæta þessu.
