Ráðherra uppfylli óskalista óskipulagðrar lögreglu
Fréttin byggir alfarið á viðtali við einn hæstaréttarlögmann sem gagnrýnir fyrirhugaðar breytingar dómsmálaráðherra á sakamálalögum. Hvorki ráðuneytið, lögreglan né aðrir lögfræðingar fá að svara, og efni frumvarpsins er aðeins reifað í tveimur setningum. Fyrirsögnin tekur upp orðalag viðmælandans sem sinn eigin dóm.
Fyrirsögnin er kjarni vandans: þar er fullyrðing viðmælandans, að ráðherra afgreiði „óskalista óskipulagðrar lögreglu“, sett fram í viðtengingarhætti án þess að nokkur nafngreind heimild sé tengd henni. Lesandi sem staldrar við fyrirsögnina fær mat verjanda framreitt sem lýsingu á staðreynd.
Efnislega er hér um löggjafarmál í ágreiningi að ræða: lenging gæsluvarðhalds og rannsóknaraðgerðir án undangengins dómsúrskurðar. Slíkt kallar á fleiri en eina rödd. Dómsmálaráðuneytið er ekki spurt, lögreglan fær engan möguleika á að svara ásökunum um skipulagsleysi og „óþarfa millistjórnendur“, og enginn lögfræðingur með annað sjónarmið kemur að. Frumvarpsins sjálfs er hvergi vitnað til beint, svo lesandinn getur ekki gengið úr skugga um hvort lýsingin á heimildunum sé rétt.
Verst er þó tilvísunin til þess að „rannsóknir hafi sýnt fram á“ varanlegan heilsubrest af einangrunarvist. Þar er ekkert nafn, engin stofnun, engin ártöl. Þetta er sannreynanlegt efni sem hefði kostað eina málsgrein að festa. Viðtalið sjálft er læsilegt og viðmælandinn óumdeilanlega marktækur; það er umgjörðin sem klikkar.
