María Rut Kristinsdóttir skrifar: Hver á Ísland?

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðunarskrif, og ber að meta hana sem slíka. Rökstuðningurinn er á köflum áhrifaríkur: höfundur vitnar í nafngreinda þingmenn og tilvitnir í afstöðu þeirra til EES-samningsins 1993, sem styrkir kjarna röksemdafærslunnar um að forspár óttans hafi ekki raungerst. Þetta er sannreynanlegt efni úr þingræðum. Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir og Sigmundur Davíð Gunnlaugsson eru nefnd í samhengi ákvarðana sem eru á almennu vitorði. Hins vegar ber að nefna nokkra veikleika í röksemdafærslu höfundar. Greinin einfaldar mjög samanburðinn milli EES-samningsins og hugsanlegrar ESB-aðildar; þetta er pólitískt ólík spurning og andstaðan við ESB-aðild byggist ekki endilega á sömu forsendum og EES-andstaðan gerði. Höfundur beinir spjótum sínum einkum að nei-hliðinni og eignar henni vilja til að halda upplýsingum frá þjóðinni, en fer ekki í nein rök þeirra sem eru mótfallnir viðræðum; til dæmis kostnaðargreiningu eða pólitíska áhættuþætti. Sem skoðanagrein þarf hún ekki jafnvægi, en vönduð röksemdafærsla á sér stað þegar sterkustu mótrökin eru tekin á og þeim svarað. Þar vantar meira dýpt. Á heildina litið er greinin vel skrifuð og skýr í boðskap sínum, þótt rökin séu á stundum of einfölduð.