Eru stjórnvöld bundin af niðurstöðu óréttmætrar þjóðaratkvæðagreiðslu?
Skoðanagrein á Vísi þar sem stjórnsýslufræðingur heldur fram að niðurstaða þjóðaratkvæðagreiðslunnar 29. ágúst 2026 kunni að vera óréttmæt og að stjórnvöld séu því ekki bundin af henni. Höfundur vísar til fjölda alþjóðlegra skjala sem lesandi getur sannreynt, en sjálf forsendan um skipulögð ósannindi, hótanir og fjáraustur er fullyrt en ekki sýnt fram á með dæmum eða gögnum.
Greinin er birt sem skoðanaefni og er metin sem slík. Lagalegi hluti hennar er sá sterkasti: 25. og 26. gr. alþjóðasamnings um borgaraleg og stjórnmálaleg réttindi, Kaupmannahafnarskjalið frá 1990, samningur Sameinuðu þjóðanna um spillingu, Mannréttindasáttmáli Evrópu og reglur Feneyjanefndarinnar eru allt tilvísanir sem lesandi getur gengið að og skoðað sjálfur.
Vandinn er að öll röksemdin hvílir á forsendu sem er aldrei sýnd. Höfundur slær því föstu að ósannindum, hótunum og fjármagni hafi verið beitt, nefnir ritstjórn Morgunblaðsins og forystumenn NEI-sinna með nafni og gengur svo langt að stinga upp á lögreglurannsókn á tengslum þeirra við ofbeldismenn. Ekkert dæmi er stutt heimild, engin fjárhæð nefnd, engar tilvitnanir birtar. Ásökun af þessari þyngd kallar á meira en yfirlýsingu.
Þá er innri mótsögn ósvarað: höfundur ákallar tjáningarfrelsisvernd Mannréttindasáttmálans en vill jafnframt að Landskjörstjórn hefði „stöðvað“ tilteknar fullyrðingar í kosningabaráttu. Ritskoðunarheimild stjórnvalda á pólitísku tali er ekki lítið mál og er hvergi rædd. Samlíkingin við „yfirstétt austantjalds“ er hitastigsaukning, ekki rök.
