19. júní í skugga bakslags: Jafn­rétti er ekki sjálf­gefið

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er nafngreind sem framkvæmdastjóri Jafnréttisstofu, sem er mikilvægt gagnsæi. Hún á rétt á að rita frá sínu sjónarhorni. Gagnrýnin beinist því ekki að jafnvægi heldur að rökstuðningi og heiðarleika. Meginveikleikinn er sá hve litlu er raunverulega stutt með sannreynanlegum gögnum. Höfundur fullyrðir til dæmis að „kynbundinn launamunur [hafi] aukist á ný" og vísar til „staðreynda og talna" en tilgreinir hvorki heimildir né tölur; lesandinn getur ekki sannreynt þessa kjarnafullyrðingu innan greinarinnar sjálfrar. Sama á við um staðhæfingar um aukið stafrænt kynbundið ofbeldi og aukna andstöðu gegn femínisma. Þetta eru efnislegar fullyrðingar sem myndu styrkjast verulega ef vísað væri til opinberra skýrslna, til dæmis frá Hagstofu Íslands, Jafnréttisstofu sjálfri eða alþjóðlegum vísitölum. Höfundur er vel í stakk búin til þess, einmitt vegna stöðu sinnar, og það er miður að tækifærið er ekki nýtt. Framsetningin er hortatorísk; langir kaflar eru í raun ávarp til samfélagsins frekar en greining. Þegar sagt er að „ekkert land í heiminum [hafi] náð fullu jafnrétti kynjanna" er það víðtæk fullyrðing sem myndi þurfa skýrari mælikvarða, til dæmis hvaða mæling er lögð til grundvallar. Retórískt er greinin skilvirk en sem hugmyndaleg greining er hún grunn. Ekkert dæmi er nefnt um hin alþjóðlegu bakslög sem vísað er til, og engin tilraun er gerð til að greina hvernig íslenskar aðstæður eru sambærilegar eða ólíkar. Rökin snúast þannig að mestu um almennar viðvaranir frekar en greiningu á afmörkuðum verkefnum. Sem pistill um kvenréttindadaginn er þetta heiðarlegur texti, en sem greining á „bakslagi" hefði hann þurft efnislegra stoðefni.