„Makinn er farinn“ – Guðmundur Ingi segir frá fólki sem veit ekkert hvert það á að leita

Tryggingastofnun ríkisins fær hvergi að svara í frétt sem snýst nánast eingöngu um starfshætti hennar. Greinin endursegir ræðu Guðmundar Inga Kristinssonar undir liðnum störf þingsins, og það er lögmætt fréttaefni. Þingræða er opinber heimild og tilvitnanir eru skýrt eignaðar ræðumanni. Vandinn er að blaðamaðurinn lætur þar við sitja.

Fullyrðingar um „kaldranaleg bréf“ og fólk sem veit ekki hvert það á að leita byggja á frásögnum sem þingmaðurinn segist hafa fengið. Hvergi kemur fram hversu mörg tilvik um er að ræða eða hvort bréfin sjálf hafi verið skoðuð. Lesandinn fær ekki heldur að vita hvernig stofnunin stendur að slíkum kröfum í dag, hvort ráðgjöf sé þegar í boði eða á hvaða lagagrunni kröfur eftir andlát byggjast.

Eitt símtal til Tryggingastofnunar hefði breytt fréttinni úr endursögn í frásögn. Fyrirsögnin tekur auk þess upp tilfinningaþrungnasta orðalag ræðunnar og gerir það að ramma fréttarinnar. Útkoman er nær því að flytja boðskap þingmannsins en að fjalla um málið sjálft.